Polska prowadzi transformację energetyczną w sposób reaktywny, krótkoterminowy i nieskoordynowany. Dokumenty strategiczne – w tym KPEiK, SRP2035 i PEP – funkcjonują równolegle, ale nie tworzą jednego systemu planowania transformacji energetycznej. Brakuje wspólnej logiki strategicznej, spójnych KPI, harmonogramów wdrażania, jasnego przypisania odpowiedzialności instytucjonalnej oraz trwałego systemu monitorowania postępu. Polityka energetyczna pozostaje słabo powiązana z polityką przemysłową i konkurencyjnością gospodarki.

Niska przewidywalność polityki energetycznej utrudnia planowanie inwestycji infrastrukturalnych i przemysłowych.

Państwo traci zdolność do strategicznego koordynowania transformacji.

Rozproszenie polityk publicznych zwiększa ryzyko opóźnień inwestycyjnych oraz wzrostu kosztów transformacji.

Ustanowienie PEP2050 jako nadrzędnej „kotwicy strategicznej” transformacji energetycznej oraz pełna synchronizacja dokumentów strategicznych.

Wprowadzenie wspólnego systemu KPI, systematycznego monitoringu postępów oraz jawnych założeń modelowania.

Wzmocnienie koordynacji międzyresortowej i trwałe powiązanie polityki energetycznej z przemysłową i klimatyczną.

Uporządkowanie hierarchii dokumentów strategicznych – SRP2035 jako dokument nadrzędny, operacjonalizowany przez PEP2050, KPEiK i strategie sektorowe.

Wyznaczenie jednego resortu odpowiedzialnego za politykę przemysłową i dekarbonizację przemysłu.

Opracowanie międzysektorowej mapy drogowej transformacji przemysłu oraz przygotowanie Długoterminowej Strategii Klimatycznej do 2050.

Przejście od reaktywnego zarządzania do aktywnego, długoterminowego i skoordynowanego planowania transformacji gospodarczej i energetycznej.

Budowa trwałego systemu strategicznego zarządzania transformacją państwa.

Elektryfikacja jest jednym z najważniejszych, ale nadal niedostatecznie rozwiniętych elementów transformacji energetycznej.

Dotyczy to szczególnie ciepłownictwa, transportu, budynków oraz znacznej części przemysłu. Mimo rosnącego znaczenia elektryfikacji dla konkurencyjności gospodarki, obszar ten jest niewystarczająco wyeksponowany w politykach publicznych i dokumentach strategicznych.

Brakuje odpowiednich prognoz wzrostu zapotrzebowania na energię elektryczną oraz adekwatnych planów rozwoju infrastruktury energetycznej i sieciowej.

Firmy odkładają decyzje modernizacyjne lub inwestują w rozwiązania przejściowe niespójne z długoterminową ścieżką neutralności klimatycznej.

Niedostateczne tempo elektryfikacji zwiększa ryzyko utraty konkurencyjności przemysłu, opóźnia dekarbonizację gospodarki oraz utrwala zależność od paliw kopalnych. Generuje też nowe ryzyko – nadmiernego uzależnienia od importu gazu i nieefektywnego wykorzystania ograniczonych zasobów biomasy (tzw. pułapka gazowo-biomasowa). Brak planowania infrastrukturalnego zwiększa ryzyko niedoborów mocy i wzrostu cen energii w przyszłości.

Wspieranie integracji sektorowej.

Dostosowanie taryf i opłat w kierunku wspierania efektywnej elektryfikacji
Rozwój programów wsparcia elektryfikacji przemysłu i ciepła procesowego, integracja planowania energetycznego i przemysłowego oraz lepsze uwzględnienie elektryfikacji przemysłu w strategiach.

Rozwój taryf i mechanizmów wspierających elastyczność systemu energetycznego oraz stabilizacja kosztów energii elektrycznej dla odbiorców przemysłowych.

Dekarbonizacja ciepłownictwa poprzez elektryfikację i magazynowanie ciepła

Nadanie elektryfikacji statusu jednego z głównych filarów SRP2035, KPEiK i PEP2050 wraz z harmonogramem wdrożenia.

Przygotowanie polityki przemysłowej zawierającej ścieżki dekarbonizacji sektorów z wykorzystaniem elektryfikacji oraz dedykowane instrumenty wsparcia dla przemysłu.

Ocena potencjału V2X (V2G/V2H) oraz przygotowanie odpowiednich regulacji i infrastruktury wspierającej integrację transportu i systemu elektroenergetycznego.

Jak najszybsza finalizacja Krajowego Planu Renowacji Budynków, zapewnienie jego spójności z KPEiK i wdrożenie.

Uznanie elektryfikacji za jeden z głównych filarów polityki energetycznej, przemysłowej i bezpieczeństwa gospodarczego państwa.
Transformacja energetyczna powinna być planowana wokół rosnącej roli energii elektrycznej jako podstawowego nośnika energii w zdekarbonizowanej gospodarce.

Największym ograniczeniem transformacji staje się infrastruktura energetyczna. Rozwój OZE spowalniają niewystarczająca przepustowość sieci, ograniczona elastyczność systemu, wolne tempo rozwoju magazynów energii oraz przeciążony system przyłączeń.

Jednocześnie proces inwestycyjny dla OZE i infrastruktury energetycznej pozostaje długotrwały, nieprzewidywalny i obarczony wysokim ryzykiem regulacyjnym. Bariery permittingowe oraz ograniczona wydolność administracji spowalniają budowę nowych mocy OZE potrzebnych do elektryfikacji gospodarki.

Opóźnienia infrastrukturalne spowalniają rozwój źródeł taniej energii zeroemisyjnej, zwiększają koszty transformacji oraz utrudniają elektryfikację gospodarki.

Rosnąca liczba odmów przyłączeń oraz nieprzewidywalność procesu inwestycyjnego obniżają atrakcyjność inwestycyjną Polski.

Przyspieszenie inwestycji w sieci przesyłowe i dystrybucyjne, rozwój magazynów energii, smart grids, DSR i elastyczności popytu.

Reforma permittingu, uproszczenie procedur inwestycyjnych, cyfryzacja administracji oraz poprawa koordynacji instytucjonalnej dla projektów energetycznych i przemysłowych.

Skrócenie procesu wydawania pozwoleń dla instalacji OZE do maksymalnie 2 lat zgodnie z Dyrektywą OZE.

Wzmocnienie kadrowe i finansowe urzędów uczestniczących w procesach inwestycyjnych (RDOŚ, GDOŚ, samorządy) oraz usprawnienie procedur planistycznych.

Reforma taryf i opłat sieciowych w kierunku rozwoju usług elastyczności, dynamicznych opłat sieciowych oraz nowych mechanizmów finansowania rozwoju sieci.

Traktowanie rozwoju infrastruktury energetycznej i sprawności procesów inwestycyjnych jako warunku utrzymania konkurencyjności gospodarki.